บทที่ 20 ภูมิ ขอบคุณ

ภูมิมองเธอด้วยสายตาที่เหมือนกำลังมองคนโง่เง่าเต่าตุ่นคนหนึ่ง

"ไม่มีบ้าน อย่างน้อยก็ต้องมีที่ซุกหัวนอนบ้างสิ?"

อรวรรณได้แต่ส่ายหน้า ในใจก็รู้สึกสมเพชตัวเองไม่ต่างกัน

อดีตคุณหนูแห่ง 'ตระกูลศิริบูรณ์' ผู้สูงส่ง บัดนี้กลับตกอับจนไม่มีแม้แต่ที่คุ้มกะลาหัว

เธอไม่ได้คาดหวังความเมตตาจากภูมิ เพียงแค่หวังว่าเ...